Zoeken
  • Joyce Schiffers

Paniek, mijn verhaal



Het was augustus 2013. Bloedje heet. Mijn dochter van 4 had zomervakantie en ik had verlof, zwangerschapsverlof. Mijn man zijn verlof zat er helaas weer op. Vandaag was de eerste dag met z’n drietjes.


Ik had zo uitgekeken naar mijn verlof. Samen genieten van onze kleine man. Alleen dat genieten lukte niet echt… De eerste weken waren behoorlijk pittig geweest. Hij huilde zo ontzettend veel. Hij liet zich op geen enkele manier troosten. Alleen tijdens het auto rijden was hij af en toe rustig.


Ik voelde de wanhoop elke dag toenemen. Zodra ik een huiltje hoorde schoot mijn hartslag omhoog, mijn hart bonkte in mijn keel, het zweet brak me uit en mijn emoties gingen met me aan de haal.


De zwangerschapshormonen, het tekort aan slaap en de wanhoop vormden samen een perfecte cocktail voor paniek.


Die bewuste ochtend, de eerste dag met zijn drietjes thuis, kreeg ik voor het eerst in mijn leven een paniekaanval. Trillende handen, hartkloppingen, zweten, kortademig en het gevoel dat ik wilde wegrennen van alles.


Daar zat ik, met een huilend manneke en een lief klein meiske die me verwachtingsvol vroeg wat voor leuke dingen we vandaag samen met kleine broer gingen doen.


Nog nooit had ik me zo slecht gevoeld. Schaamte en schuldgevoel speelden hierbij een grote rol. Ik voelde me een slechte moeder, ik was zwak, niemand mocht weten hoe beroerd ik me voelde en zo kon ik er nog wel een aantal bedenken.


Ik ben die ochtend naar mijn moeder gereden en heb mijn hart uitgestort. Ik had hulp nodig, ik kon dit niet alleen. Elke dag ging ik naar haar toe. In de avonden en weekenden was mijn man er.


Het was fijn om overdag niet meer alleen te zijn en de verantwoordelijkheid te kunnen delen. De paniekaanvallen bleven helaas komen. Elke aanval voelde afschuwelijk. Na een aanval was ik alweer bang voor de volgende die zou komen. De huisarts schreef me medicijnen voor om te kalmeren. Ik ben totaal niet tegen medicijnen, maar voor mij voelde het niet goed om ze te gebruiken.


Na een paar weken ging het met ons mannetje gelukkig een stuk beter. We hadden uitgedokterd wat er aan de hand was, een koemelkallergie en verborgen reflux. Met aangepaste voeding zag de wereld er een stuk mooier uit. Er was meer rust, vertrouwen en ruimte voor fijne momenten samen. Hierdoor werden de paniekaanvallen steeds zeldzamer en verdwenen uiteindelijk.


Heel af en toe, in uiterst stressvolle situaties, voel ik de paniek nog wel eens opkomen. Dankbaar maak ik dan gebruik van EFT (Emtional Freedom Techniques) waardoor de paniek gekalmeerd wordt.


De reden waarom ik mijn verhaal met de wereld wil delen is enerzijds dat ik inmiddels weet hoeveel mensen last hebben van paniekaanvallen, maar dat het nog steeds als een taboe voelt om er met anderen over te praten. ‘Niemand mag het weten anders denken ze dat ik gek ben,’ hoor ik in mijn praktijk regelmatig voorbij komen. Het is niet gek en al helemaal niet zeldzaam.


Anderzijds heb ik inmiddels het positieve effect gezien en ervaren van EFT bij paniek. In mijn coachpraktijk leer ik cliënten om zelf EFT toe te passen. Hierdoor krijg je de regie in handen en heb je niet langer het gevoel machteloos af te wachten totdat de paniek voorbij is.

201 keer bekeken